Վերլուծելով գիրքը, հասկանում ես, կինը, ով վաճառել է իր մարմինը, հենց դրանով վնասել է իր հոգին։ Հիվանդությունը նրան տրվում է իր մեղքերի թողություն, սակայն նրան տրվում է մի նոր ուղի, նոր սեր: Բայց ամեն դեպքում, այստեղ գրքում շատ բարզ ցույց է տրվում թե ինչպես է կինը մնում իր բարձրունքում:

Գրքում հերոսուհու կերպարը տիպիկ 19-րդ դարի Փարիզյան թեթևաբարո կանանց կերպար է առաջին հայացքից, բայց երբ թափանցում ես գրքի մեջ, իրոք հենց ձեր նշած <սիրելը>, զգում ես գրքի վերջին էջը ընթերցելուց հետո։ Այն կնոջ համար, որին դաստիարակությունը ճանաչել չի տվել բարին, Աստված գրեթե միշտ բացում է երկու ճանապարհ, որով նրանք ընթանում են: Այդ ճանապարհներն են` տառապանքը և սերը: Դրանք դժվարին ճանապարհներ են: Ովքեր հասնում են դրանց, արյունոտում են իրենց ոտքերը և պատառոտում ձեռքերը, բայց միևնույն ժամանակ ճանապարհի տատասկների վրա են թողնում մոլության զարդերն ու ճանապարհի ծայրը ժամանում այն մերկությամբ, որից ոչ ոք չի կարմրում Աստծու առաջ:Նրանք, որ այդ հանդուգն ճամփորդուհիներին հանդիպում են, պարտավոր են օգնել նրանց և բոլորին ասել, որ հանդիպել են նրանց, որովհետև հրապարակելով այդ, ճանապարհ են ցույց տալիս նրանց:

Երբ կլանվում ես գրքի մեջ, յուրաքանչյուր տողը ապրում ես դու ինքդ , լսում ես հեղինակի խոսքը գիրքը քեզ տեղափոխում է 1847թ. Փարիզ;