Ընթերցեցի Աղասի Այվազյանի <<Հավատ>> ստեղծագործությունը։ Այս հատվածում նա խոսում է հայ ժողովրդի քրիոստոնեության ընդունելու մասին և դրանից հետո անցած ճանապարհը։ Ասում է, որ հավատը դա ընտրություն չէր, որովհետև հենց այդպես պետք է լիներ։ Հավատից է կազմված մարդու էությունը և քրիստոնեությունն է մեզ տարբեր դարձնում կենդանիներից։ Իմ կարծիքով հավատը կարող է շատ հզոր լինել։ Ես կասեի, որ հավատը մարդու ինչ-որ մեկի կամ ինչ-որ բանի հանդեպ վստահություն կամ հույս է։ Այն կարող է լինել հիմնավորված կամ ոչ, միակողմանի կամ շատ մարդկանց միջև։ Այն ամեն մեկի համար անհատական է ու այդ պատճառով կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով։ Հավատը, կարծում եմ, կարևոր դեր է խաղում բոլոր կյանքում, անկախ թե ինչ ինչին է մարդը հավատում։

Նաև խոսում է ազգային հատկությունների մասին՝ ազնվատոհմ, ազատաբարո և այլն։ Ասում է դա գալիս է այն դժվար ու երկար ճանապարհից, որ հայ ժողովուրդն է անցել։ Իմ կարծիքով դժվարությունները փոխում են մարդկանց, լավի կամ վատի համար, ու դարերի ընթացքում ինչ-որ բաներ փոխանցվում։ Ասում է նաև, որ ինքներս մեզ նկատմամբ դժգոհությունը գալիս է գուցե ազգային կերպարը վերականգնելու ձգտումից։