Թարգմանություն

December 14, 2020 — Leave a comment

Will we live in space?(English)

People have dreamed of travelling in space for thousands of years. But it was not until 195 that it became a reality.
On October 4, 1957 Russia launched the first man-made satellite into space. It was called Sputnik 1.
On April 12, 1961 the Russian cosmonaut Yuri Gagarin became the first man to orbit the Earth.
The first spacewoman in the world was Valentina Tereshkova. She made 48 orbits in 1963 in her Vostok 6.
On July 20, 1969 the American astronaut Neil Armstrong became the first manto set foot on the Moon.
in 1986 the Russian space station Mir was lounched.
Progress is inevitable and soon well be able to visit and even live on other planets. The 21st century may turn science fiction into science fact.
Scientists are already at work on the international Space Station, a “city of space “. It will be the size of a football field and will weight over 200 tons. A team of 10-1 spaceman will probably be able to live and work at the international Space Station in 2005.
The next step will be the first moonbace. 20 or 30 scientists will live inside a dome with an artificial atmospere. This will make it possible for them to live and work without spacesuits. It also means that they will be able to grow food.
If the moonbace is a success. The first lunar city will be built. It will have schools and universities, cinemas and discos, scientific laboratories and hospials. Even babies will be born on the moon.
The next great step will be when people land on our nearest planet Mars. Scientist say that the planet once had water on its surface. If that water is now frozen underground, humans will be able to use it someday. By the end of the 21st century, scientists hope, it will be possible to “terraform” Mars-transform the planet into an earthlike place with air and water.
Space awaits the 21st centurys pioneers.

Արդյոք մենք կապրենք տիեզերքում?(Հայերեն)

Մարդիկ հազարավոր տարիներ երազել են ճանապարհորդել տիեզերքում։ Բայց 1957֊ից դա դարձավ իրականություն։ 1957֊ի հոկտեմբերի 4֊ին Ռուսաստանը դուրս բերեց առաջին արհեստական արբանյակը, տիեզերք։ Դա անվանվում էր սպուտնիկ 1։ 1961֊ի ապրիլի 12֊ին ռուս տիեզերագնաց Յուրի Գագարինը դարձավ առաջին մարդը, ով պտտվել է երկրի շուրջը։ Առաջին տիեզերագնաց կինը աշխարհում եղել է Վալենտինա Տերեշկովան։ Նա իր Վաստակ 6֊ում 1963֊ին 48 պտույտ է կատարել։ 1969֊ի Հուլիսի 26֊ին ամերիկացի տիեզերագնաց Նիլ Արմսթրոնգը դարձել է առաջին մարդը՝ ով ոտք է դրել լուսնի վրա։ 1986֊ին մեկնարկեց ռուսական տիեզերակայան Мир֊ը։ Առաջընթացը անխուսափելի է, և շուտով մենք կկարողանանք այցելել, նույնիսկ ապրել ուրիշ մոլորակներում։21֊րդ դարը կարող է գիտական ֆանտաստիկան վերածել փաստի։ Գիտնականները արդեն աշխատում են միջազգային տիեզերակայանի “Տիեզերքի քաղաք”։ Դա կլինի ֆուտբոլի դաշտի չափ, և կկշռի մոտ 200 տոննա։ Թիմի 10֊15 տիեզերական մարդիկ հավանաբար կկարողանան ապրել և աշխատել միջազգային տիեզերակայանում 2005֊ին։ Հաջորդ քայլը կլինի առաջին լուսաբացը 20 կամ 30 գիտնականներ կապրեն գմբեթի ներսում, արհեստական մթնոլորտում։ Դա հնարավոր կդարձնի նրանց համար ապրել և աշխատել առանց տիեզերական կոստյումների։ Դա էլ նշանակում է որ նրանք կկարողանան աճեցնել սնունդ։ Եթե լուսաբացը հաջողվի, ապա կկառուցվի լուսնային առաջին կառույցը։ Կլինեն դպրոցներ և համալսարաններ, կինոթատրոններ և դիսկոտեկեր, գիտական լաբորատորիաներ և հիվանդանոցներ։ Նույնիսկ երեխաները կծնվեն լուսնի վրա։ Հաջորդ մեծ քայլը կլինի այն, երբ մարդիկ վայրէջք կկատարեն մեզ ամենամոտ մոլորակի՝ Մարսի վրա։ Գիտնականները ասում են, որ մոլորակը ժամանակին իր մակերևությի վրա ջուր է ունեցել։ Եթե այդ ջուրը հիմա ստորգետնյա մասում սառել է, ապա մարդիկ կկարողանան դա օգտագործել ամեն օր։ 21֊րդ դարի վերջում գիտնականները հույս ունեն, որ հնարավոր կլինի “terraform”֊ի երթարկել Մարսը, այսինքն՝ վերափոխել մոլորակը երկրային տեղանքի օդով և ջրով։ Տիեզերքը սպասում է 21րդ դարի նախաձեռնություններին։

Օ. Հենրի <> վերլուծություն

December 8, 2020 — Leave a comment

Կարդացի Օ. Հենրի <<Մոգերի ընծաները>> գիրքը։
Պատմությունը մի զույգի մասին է, ովքեր առանց իմանալու իրար համար զոհողության են գնում։ Առաջին հայացքից թախծոտ թվացող այս պատմությունը, ընթերցողին կարողանում է հուզել։Աղջիկը՝ ով վաճառում է իր մազերը ամուսնուն սուրբ ծննդյան նվեր անելու համար, և տղան, ով վաճառում է իր սիրելի ժամացույցը, կնոջը նվեր անելու համար։Այս պատմությունը ցույց է տալիս, որն է իրական սերը։
Այս երկու մոգերը ամենաիմաստունն են, քանի որ միմյանց են նվիրել իրենց ամենաթանկ գանձերը:  

Ինչու են փոթորիկները կանանց անուններով։

December 1, 2020 — Leave a comment

Սկզբնապես անունը տրվում է փոթորկի, որը հետագայում թուլանում կամ վերաճում է փոթորիկի: Անանուն փոթորիկներն ու փոթորիկները մեծապես կբարդացնեն օդերևութաբանների, հետազոտողների, նավապետների, փրկարարների և պարզապես հասարակ մարդկանց կյանքը: Անունները շփումը դյուրացնում են, ինչը նշանակում է, որ դրանք բարձրացնում են անվտանգությունը: Ահա թե ինչու Համաշխարհային օդերևութաբանական կազմակերպությունը ստեղծեց տարրերի համար հատուկ անունների ցուցակը, որն ամեն տարի թարմացվում է:
Հաճախ փոթորիկները կոչվում էին սրբերի անուններով: Օրինակ ՝ 26 թ.-ի հուլիսի 1825-ին Պուերտո Ռիկո հասած փոթորիկը Սուրբ Աննայի օրն անվանվեց Սուրբ Աննա: Երբեմն առավելագույնը տուժած տեղանքի անունը ընտրվում էր որպես անուն: Եվ երբեմն անունը թելադրված էր փոթորիկի ձևով: Ահա թե ինչպես 1935-ին փոթորիկը Փին ստացավ իր անունը:
Սկզբում փոթորիկները բացառապես «կանայք» էին: Բնական անունները կանանց տվեցին ռազմական օդերևութաբանների կողմից Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին: 1953-ին այդ մեթոդը պաշտոնապես հաստատվեց: Բայց 1978 թվականից ի վեր դատական ​​գործընթացից հետո իրավիճակը փոխվել է. Տղամարդկանց անունները տրվել են նաև փոթորիկներին:
Ատլանտյան ափերի համար 2017-ի փոթորիկների անունների ցանկը հետևյալն է ՝ Արլեն, Բրեթ, Սինդի, Էմիլի, Ֆրանկլին, Հարվին, Իրմա, Խոսե, Կատյա, Լի, Մարիա, Օֆելյա, Ֆիլիպ, Ռինա, Սին, Թեմմի, Վինս և Ուիթնի: Այժմ Ֆլորիդայում և Վրաստանում զգում են Իրմա անունով փոթորիկի հետևանքները: Փոթորիկներ Խոսեն և Կատյան արդեն ձևավորվել են Ատլանտիկայում և ստացել են իրենց անունները: Այսինքն ՝ 9 թվականի ցուցակից ևս 2017 անուն մնաց չօգտագործված:
Մթնոլորտային անոմալիաները սկսեցին կոչվել տարբեր անուններով քսաներորդ դարի սկզբին: Ավստրալացի օդերեւութաբան Քլեմենտ Ռուգը տարերային աղետներ նշանակեց խորհրդարանականների անուններ, ովքեր հրաժարվեցին քվեարկել վարկերի համար օդերևութաբանական հետազոտությունների համար: Օդերեւութաբանները հաճախ օգտագործում էին աշխարհագրական կոորդինատները ՝ բնական աղետները հայտնաբերելու համար: Պ բնական տարրը կարելի է անվանել նաև սրբի անուն, որի օրը տեղի ունեցավ աղետը: Բացի այդ, մինչև 1950 թվականը փոթորիկներին նշանակվում էին հերթական քառանիշ անուններ, առաջին երկու թվանշանները նշում էին տարին, երկրորդ երկուսը ՝ այդ տարվա փոթորկի հերթական համարը: Ճապոնացիները մինչ օրս օգտագործում են փոթորիկների անվանման իրենց համակարգը: Դրանք վերաբերում են Խաղաղ օվկիանոսի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող փոթորիկներին ՝ կենդանիների, ծաղիկների, ծառերի և սննդի համար:

<> վերլուծություն

November 30, 2020 — Leave a comment

Վերլուծելով գիրքը, հասկանում ես, կինը, ով վաճառել է իր մարմինը, հենց դրանով վնասել է իր հոգին։ Հիվանդությունը նրան տրվում է իր մեղքերի թողություն, սակայն նրան տրվում է մի նոր ուղի, նոր սեր: Բայց ամեն դեպքում, այստեղ գրքում շատ բարզ ցույց է տրվում թե ինչպես է կինը մնում իր բարձրունքում:

Գրքում հերոսուհու կերպարը տիպիկ 19-րդ դարի Փարիզյան թեթևաբարո կանանց կերպար է առաջին հայացքից, բայց երբ թափանցում ես գրքի մեջ, իրոք հենց ձեր նշած <սիրելը>, զգում ես գրքի վերջին էջը ընթերցելուց հետո։ Այն կնոջ համար, որին դաստիարակությունը ճանաչել չի տվել բարին, Աստված գրեթե միշտ բացում է երկու ճանապարհ, որով նրանք ընթանում են: Այդ ճանապարհներն են` տառապանքը և սերը: Դրանք դժվարին ճանապարհներ են: Ովքեր հասնում են դրանց, արյունոտում են իրենց ոտքերը և պատառոտում ձեռքերը, բայց միևնույն ժամանակ ճանապարհի տատասկների վրա են թողնում մոլության զարդերն ու ճանապարհի ծայրը ժամանում այն մերկությամբ, որից ոչ ոք չի կարմրում Աստծու առաջ:Նրանք, որ այդ հանդուգն ճամփորդուհիներին հանդիպում են, պարտավոր են օգնել նրանց և բոլորին ասել, որ հանդիպել են նրանց, որովհետև հրապարակելով այդ, ճանապարհ են ցույց տալիս նրանց:

Երբ կլանվում ես գրքի մեջ, յուրաքանչյուր տողը ապրում ես դու ինքդ , լսում ես հեղինակի խոսքը գիրքը քեզ տեղափոխում է 1847թ. Փարիզ;

Մխիթարյան միաբանություն վերլուծություն

November 20, 2020 — Leave a comment

Մխիթարյան միաբանություն, հայ կրոնական և մշակութային կազմակերպություն, բենեդիկտյան վանականների միաբանություն։ Հիմնադրվել է 1701 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, Կ. Պոլիսում՝ վանահայր Մխիթար Սեբաստացու կողմից։ Միաբանությունն իր գործունեության ընթացքում հրատարակել է բազմաթիվ հայագիտական-բանասիրական, կրոնական և գիտական այլ աշխատություններ։ Մխիթարի եւ նրա առաջին աշակերտների հավատամքն էր.<<ազգը չզոհել կրոնին եւ կրոնը՝ ազգությանը>>։

Յուրաքանչյուր մեծ գործի գլուխ կանգնած է լինում մի մեծ, նվիրված ու հանճարեղ անհատականություն, որը ոչ միայն ճանապարհ է բացում, այլև դառնում է այդ ճանապարհի առաջին ուղևորը: Այդ հզոր, բազմատաղանդ անհատներից մեկը մեր իրականության մեջ Մխիթար Սեբաստացի վարդապետն էր: Նա պատանեկությունից նվիրվել է ազգի լուսավորությանը և ծրագրել վիթխարի մի գործ՝ եվրոպական լուսավորության մակարդակով ու չափանիշով խթանել իր ազգի առաջադիմությունը:

Մխիթար Աբբահայրը՝ Սեբաստացին ծնվել է 1676 թվականի փետրվարի 7-ին՝ Սեբաստիա քաղաքում, երբ Հայաստանի մեծ մասը և ժողովուրդը դժվարին օրեր էր ապրում: Ուսումը ստացել է Սեբաստիայի Սուրբ Նշան վանքում: 1690-ականներին անցնում է Էջմիածնի, ապա Սևանի և Կարինի Հնձուց վանքերը: 1693 թվականին ուսման նպատակով Մխիթարը մեկնում է Հալեպ, իսկ 1696 թվականի մայիսի 17-ին օծվում որպես քահանա: Մխիթարն իր շուրջ հավաքում է մի խումբ հայ երիտասարդների և որոշում հիմնել միաբանություն։ Մխիթարը Կ. Պոլսի վարդապետ Խաչատուր Առաքելյանին խնդրում է ստանձնել ապագա միաբանության առաջնորդի պաշտոնը, սակայն Խաչատուրը մերժում է այդ առաջարկը։ Այնուհետև Մխիթար Սեբաստացին գնում է Կարմիր վանք, ուր սկսում է զբաղվել դպիրների կրթության գործով։ 1699 թվականին Կարմիր վանքում Մխիթարին շնորհվում է վարդապետի աստիճան։ Շուտով Մխիթարն ընդունում է կաթոլիկ դավանանքը, բայց և պահպանում իր ազգային առանձնահատկությունները։

1701 թվականի սեպտեմեբրի 8-ին՝ Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի ծննդյան տոնին, Մխիթարը և իր շուրջ համախմբված երիտասարդները Կ. Պոլսում հիմնում են Սուրբ Անտոն Աբբայի միաբանությունը։ Շուտով Կ. Պոլսի հայ առաքելական և կաթոլիկ համայնքների միջև հարաբերությունները լարվում են՝ հասնելով արյունալի բախումների։ Կ. Պոլսի ղեկավարությունը դիմում է ոստիկանության աջակցությանը՝ ձերբակալելու Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու համակիրներին՝ Մխիթարին, Խաչատուր Առաքելյանին, Պետրոս Մսխեթցուն և Սարգիս Եվդոկացուն: Մխիթարը փախուստի է դիմում։ Նրա պաշտպանություն է գտնում հիսուսյան հայրերի մոտ, ապա՝ Բերայի Կապուչին հայրերի միաբանությունում: Մխիթարն ու մյուս միաբանները որոշում են տեղափոխվել 

 թերակղզի, որ գտնվում էր Վենետիկի իշխանության տակ՝ օսմանյան հետապնդումներից խուսափելու նպատակով։ Այս առիթով ծնվեց «Որդեգիր Կուսի-Վարդապետ Ապաշխարութեան» նշանաբանը, որի սկզբնատառերը հայտնվեցին Միաբանության զինանշանի վրա։ Հիմնադրման ժամանակ միաբանությունում կար 12 վանական, որոնցից 4-ը՝ վարդապետ։ Հետապնդումների հետևանքնով Մխիթարն իր աշակերտներով գաղտնի մեկնում է Հունաստանի Մորեայի (Պելոպոնես) շրջանի Մեթոն բերդաքաղաք։

1705 թվականին Միաբանությունում գումարվում է ժողով, որի ընթացքում մշակվում է Միաբանության Կանոնադրության նախագիծը։ Այն հիմնված էր Բենեդիկտյան միաբանության հայրերի կանոնադրության վրա և քաղված էր  Անտոն Աբբայի վարքի կանոններից, նաև այլ հոգևոր հայրերի խրատներից, վկայագրերից և տեղական իշխանների հանձանարականներից։ Ժողովից հետո Մխիթարն իր աշակերտներին՝ հայր Եղիային և հայր Հովհաննեսին է հանձնում Հռոմի Պապ Կղեմես XI-ին ու Հավատքի տարածման կուսակալ կարդինալ Ֆաբրիոնիին ուղղված նամակները, մշակված կանոնադրության նախագիծը և ուղարկում նրանց Պապի մոտ։ 1705 թվականի սեպտեմբերի սկզբներին աշակերտները հասնում են Հռոմ, ուր արժանանում են Հավատքի տարածման կուսակալ, կարդինալ Ջուզեպպե Սակրիպանտեի, այնուհետև Պապի ընդունելությանը։ Վերջինս կրոնական Հավատասփյուռ ժողովին է ներկայացնում Մխիթարի «Հայ կաթողիկե վանականների հիմնադրած Սուրբ Անտոն աբբայի Միաբանությունը» հաստատելու մասին խնդրագիրը։ Սուրբ Անտոնի կանոնները լիարժեք չէին, այդուհանդերձ կրոնական Հավատասփյուռ ժողովը Մխիթարին առաջարկում է ընտրել ս. Բարսեղի, ս. Օգոստինոսի կամ ս. Բենեդիկտոսի կանոններից մեկը։ Մխիթարն ընտրում է ս. Բենեդիկտոսի կանոնները և 1711 թվականի մայիսի 12-ին իր կանոնադրությունը ներկայացնում է Հռոմի Պապի հաստատմանը։ 1717 թվականին Կղեմես XI Պապը հաստատում է միաբանության կանոնադրությունը և Մխիթարին շնորհում աբբահոր տիտղոսը։

Homework

October 29, 2020 — Leave a comment

1. a) What sports are you good at.
b) What have you spent the most money on.
c) Who were you having dinner with yesterday.
d) What kind of music are you interested in.
e) What sort of things do you worry about.

2. a) Who loves cooking? My father loves cooking.
b) What i did to see? I saw the new George Clooney film.
c) Who spoke to my brother yesterday? I spoke to my brother yesterday.
d) Who gave her that watch? Josh gave her that watch.
e) Whitch chose the red car? She chose the red car.
f) What arrived this morning? A parcel arrived this morning.

3. a) I usually work at home.
b) I travel abroad from time to time.
c) I hardly ever come to my English class.
d) I like wearing a hat all the time
e) I don’t often come to scool by car.
f) I always walk very fast.

Homework

October 19, 2020 — Leave a comment

1. a) I don’t believe in love at first sight.
b) online dating is the best way to find a new partner.
c) A man should propose to a woman. It isn’t natural for a woman to ask a man tomarry her.
d) A marriage is more likely to succeed if both parferms have had relationships before getting married.
e) People don’t usually marry the man or woman of their dreams.
f) Couples on split up and go their separate ways if they don’t have anything on commor.

Homework

October 19, 2020 — Leave a comment

1. a) I don’t believe in love at first sight.
b) online dating is the best way to find a new partner.
c) A man should propose to a woman. It isn’t natural for a woman to ask a man tomarry her.
d) A marriage is more likely to succeed if both parferms have had relationships before getting married.
e) People don’t usually marry the man or woman of their dreams.
f) Couples soon split up and go their separate ways if they don’t have anything on commor.

Քաղաքագիտություն

October 19, 2020 — Leave a comment
  1. Ին՞չ է քաղաքագիտությունը

Քաղաքագիտություն կամ Քաղաքական գիտություն  գիտություն քաղաքականության վերաբերյալ, ուսումնասիրում է մարդու և հասարակության կապը պետական և ոչ պետական կառույցների, պետության և այլ կառույցների հետ, ուսումնասիրում է նաև պետության վարած քաղաքականությունը և դրա նպատակահարմարությունը առանձին ոլորտներում։ Այդ մասին նշվում է Արիստոտելի «Պոլիտիկա» աշխատության մեջ, որը նվիրված է հին հունական 100-ից ավելի քաղաք–պետությունների հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը

2. Քաղաքագիտության ուսումնասիրության նպատակը և խնդիրները.

Երբ խոսում ենք քաղաքագիտության, իբրև գիտության մասին, ապա օբյեկտիվորեն հարց է ծագում, թե արդյո՞ք հասարակության քաղաքական կյանքը, քաղաքական իշխանության ու քաղաքական գործընթացների հետազոտությունը կարելի է համարել գիտություն։ Այս հարցին պատասխանելու համար անհրաժեշտ է պարգել, թե ինչ ենք հասկանում գիտություն ասելով։ Գիտություն բառը ծագել է հուն․՝ epistame, լատ.՝ science-ից, որը նշանակում է գիտելիք, գիտելիքներ։ Այն մարդկային գործունեության բնագավառ է, որի հիմնական գործառնություններից է իրականության մասին օբյեկտիվ գիտելիքների ստացումը, մշակումը և տեսական ընդհանրացումը։ Գիտությունը բնության, հասարակության և մտածողության մասին գիտելիքների համակարգ է։ Այն սոցիալական ինստիտուտ է, որի նպատակը նոր գիտելիքների արտադրման, կուտակման և կիրառման գործընթացի ապահովումն է։

Ըստ հետազոտվող առարկայի բնույթի գիտությունները լինում են բնական, հումանիտար, տեխնիկական, սոցիալական և այլն։ Իսկ փաստերի հավաքման և ընդհանրացման առումով՝ փորձնական, տեսական և հիմնարար։ Գիտությունների զարգացման սկզբնական շրջանում բնական այնպիսի գիտություններ, ինչպիսիք են ֆիզիկան և քիմիան, իրենց մեջ ներառում էին այդ հասկացության ամբողջ բովանդակությունը։ Մինչդեռ, ինչպես մի շարք գիտությունների, այնպես էլ քաղաքագիտության շատ բնագավառներ չափումների չեն ենթարկվում։ Օրինակ, ինչո՞ւ և ինչպե՞ս են ընդունվում քաղաքական որոշումները, ինչո՞ւ քաղաքացիները ենթարկվում կամ երբեմն էլ չեն ենթարկվում այդ որոշումներին։ Բացի այդ, բազմաթիվ որոշումներ, , ընդունվում են գաղտնի։ Սա նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ քաղաքագիտությունը չի կարող նմանվել բնական գիտություններին, գիտության կարգավիճակ ունենալ։ Նրա այն մասը, որտեղ կարող ենք ստանալ թվեր, քանակական հստակ տվյալներ, ասենք, հասարակական կարծիքի, ընտրությունների արդյունքների և այլ հարցերի վերաբերյալ իրոք կարող է նմանվել բնական գիտություններին։ Միաժամանակ քաղաքագետ հետազոտող գիտնականը կարող է հավաքել ոչ միայն քանակական տվյալներ, որն ավելի հեշտ է, այլև արձանագրել, հաստատել կայուն երևույթներ։ Օրինակ, ինչպե՞ս է կառավարությունը ցանկանամ ամրապնդել իր լեգիտիմությունը, ինչպե՞ս և ի՞նչ մեթոդներով եղանակներով են թեկնածուներն ընտրություններում ձգտում հաղթանակի, ինչպե՞ս են ձևավորված քաղաքական կուսակցություններն ու խմբավորումները և այլն։ Այս երևույթների վերլուծությունները ցույց են տալիս, որ նման երևույթներն ունեցել են իրենց նախատիպերը։ Հետո, երբ հետազոտողը սկսած է ընդհանրացած կատարել, դրանք դառնում են հիծնավոր, աճար, այսինքն վերածված են տեսության և այնքան ածար, որ կարող ենք համարել օրենք; Այսպես, քաղաքականության մասին կուտակված են գիտելիքներ, որոնք կաղճում են տվյալ գիտության իմաստը։ Վերջապես, որպես կանոն, գիտության մեջ առանձնացվում են հետևյալ տարրերը, գիտական ընկերություն, որտեղ մարդիկ զբաղվում են տվյալ գիտաճյուղի մշակմամբ և դասավանդմամբ, հստակեցվում է նրա թեմատիկ բնագավառը, մեթոդաբանական հիմքը։ Ըստ էության քաղաքագիտությունն իր մեջ ընդգրկում է գիտության վերը նշված բոլոր տարրերը։

Քաղաքական գիտությունը ամբողջությամբ զարգանում է որպես քաղաքականության մասին տեսական և պրակտիկ գիտելիքների համակարգ։ Տեսական քաղաքագիտությունը լուծում է գիտական հարցեր՝ կապված քաղաքական գործունեության մասին հիմնարար գիտելիքների ձևավորման հետ։

Տեսական քաղաքագիտությունը ուղղված է դեպի գիտության առարկան, նպաստում է գիտելիքների աճին, ընդգծում կիրառականի հիմնական ուղղությունը։ Դա կարևոր դեր է խաղամ քաղաքական գործընթացների վերլուծության հայեցակարգային և մեթոդաբանական ապարատի մշակման գործած։ Քաղաքագիտության տեսական և կիրառական ուղղություններն իրարից տարբերված են ոչ այնքան հետազոտության օբյեկտի և մեթոդների առածով, որքան իրենց առջև դրված նպատակներով։ Կիրառական քաղաքագիտությանը ուղղակի պատասխանում է ինչի՞ համար և ինչպե՞ս հարցերին, զբաղվում է ընթացիկ քաղաքական պրակտիկայից բխող պրոբլեմային որոշակի իրավիճակների վերլուծությամբ։ Կիրառական քաղաքագիտությունը տեսական մոդելների, հետազոտական ընթացակարգերի, քաղաքական զանազան տեխնոլոգիաների ամբողջություն է՝ ուղղված գործնական կիրառման և ռեալ քաղաքական արդյունք ստանալու նպատակին։ Նրա հետազոտության հիմնական առարկան կոնկրետ իրադարձությունն է՝ իր ամբողջ հարստությամբ, կապերով ու հարաբերություններով։ Կիրառական քաղաքագիտության սուբյեկտները վերլուծաբան փորձագետներ են, որոնք աշխատում են հետազոտական կենտրոններում և պետական կառուցվածքներում։ Այսօր աշխարհի առաջատար համալսարաններում և գիտահետազոտական կենտրոններում իրականացվում են և տեսական և կիրառական հետազոտություններ։

3) Պետության առաջացումը, պետության ձևերը.

Հասարակության քաղաքական կյանքն ուսումնասիրող գիտությունը անգլիալեզու երկրներում կոչվում է Political science՝ քաղաքական գիտություն։ Եվրոպայի և ԱՊՀ մի շարք երկրներում օգտագործվում է պոլիտոլոգիա։ Ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական իմաստով քաղաքագիտությունը ավանդաբար համարվել է արվեստ, գիտություն պետության կառավարման մասին։ Դեռևս Պլատոնի ժամանակներից քաղաքական գիտության գլխավոր հարցն այն էր, թե ով պետք է ղեկավարի պետությունը։ Պլատոնը գտնում էր, որ ոչ թե ամբոխը, այլ լավագույնները, ընտրյալները պետք է ղեկավարեն պետությունը։ Արիստոտելը, առարկելով Պլատոնին՝ գտնում էր, որ յուրաքանչյուր մարդ, որն օժտված է խելամտությամբ, վճռականությամբ և փիլիսոփայի հմտությամբ, պետք է մասնակցի հասարակության կառավարման գործերին։

Մինչև XX դարի 20-30 ական թվականները քաղաքական գիտությունը ավանդական ձևով համարվում է ուսմունք, տեսություն պետության մասին։ Եվ միայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո այն առանձնացվեց պետականագիտությունից և դարձավ ինքնուրույն ուսումնասիրման առարկա։ Այդ ժամանակ էլ որոշակիորեն սահմանազատվեց դրա գործողության առարկայական բնագավառը, հստակեցվեց մյուս հումանիտար գիտությունների հետ նրա փոխհարաբերությունների դաշտը։ Պատմականորեն այնպես էր ստացվել, որ քաղաքական գիտությունը ծագել և զարգացել է հումանիտար մյուս գիտությունների, հատկապես՝ պետականագիտության ընդերքում։ Եթե այդ գործընթացը նախկինում դրական դեր է խաղացել այն առումով, որ քաղաքականգիտության մի շարք հիմնահարցերի մշակմամբ զբաղվել են մասնագետները, ապա այսօր այդ ուղին ոչ միայն անբավարար է, այլև՝ վնասակար։ Բանն այն, որ քաղաքական բարդ գործընթացների արդյունավետ հետազոտության համար անհրաժեշտ է որոշակիորեն սահմանազատել հարակից գիտությունների առարկայական և գործառնական դաշտը։ Քաղաքական գիտության առարկայական ձևավորման գործընթացն իրականացվել է մի քանի տասնամյակների ընթացքում։ Այն ընդգրկում է XIX դարի վերջը և XX դարի սկիզբը, երբ ԱՄՆ-ում, Անգլիայում, Ֆրանսիայում և Գերմանիայում բուռն զարգացում ապրեց գիտության այդ ճյուղը։ 1857 թվականին ԱՄՆ-ի Կոլումբիայի համալսարանում բացվեց քաղաքական գիտության դպրոց։ 1871 թվականին Ֆրանսիայում հիմնադրվեց «Քաղաքական գիտությունների ազատ դպրոցը», 1895 թվականին՝ «Տնտեսության և քաղաքականության լոնդոնյան դպրոցը» 1903 թվականին հիմնադրվել է «Քաղաքական գիտության ամերիկյան ասոցիացիան»: Սկսեցին պարբերաբար հրատարակել մի շարք մասնագիտական հանդեսներ, մշակեցվեց և ներդրվեց գիտական կադրերի պատրաստման և վերապատրաստման համակարգ։ Առաջին քաղաքագիտական հանդեսը՝ «Political Sciences», լույս է տեսել ԱՄՆ-ում դեռևս 1880 թվականին, իսկ 1886 թվականին Կոլումբիայի համալսարանում պարբերաբար հրատարակվում է «Political Sciences Quarterty» հանդեսը։ XX դարի սկզբից մինչև 60-ականները քաղաքական գիտության զարգացումը ընթանում էր ամերիկյան սցենարով։ Առաջին և երկրորդ աշխարհամարտերի միջև ընկած ժամանակաշրջանում Եվրոպայում արգելված էին քաղաքական անկախ վերլուծությունները։ Ֆաշիստական վարչաձևի հաստատումը հանգեցրեց այն բանին, որ արևմտաեվրոպական մի շարք հայտնի գիտնականներ՝ Զ. 

, Կ. Մանհեյմը, Հ. Մարկուզեն և ուրիշներ տեղափոխվեցին ԱՄՆ ու մեծ ներդրում ունեցան քաղաքագիտության զարգացման գործում։ Սրանում է պայմանավորված նաև համաշխարհային քաղաքական գիտության մեջ մինչև XX դարի 70-ական թվականներին ԱՄՆ-ի գերիշխող դերը։ 1948 թվականին ՄԱԿ-ի կրթության գիտության և մշակույթի հանձնաժողովի նախաձեռնությամբ Փարիզում գումարվում է քաղաքական գիտության միջազգային գիտաժողով, որտեղ հատուկ նշվեցին քաղաքական գիտության հետազոտության հիմնախնդիրները։ Դրանք են

  • քաղաքական տեսություն
  • քաղաքական ինստիտուտները
  • կուսակցությունները և կուսակցական համակարգերը
  • միջազգային հարաբերությունները և այլն։